Thursday, February 16, 2017

നീലഗിരി


ഒന്ന്
ഊട്ടി. കുട്ടിക്കാലം മുതൽ മനസ്സിൽ പതിപ്പിച്ച സ്വപ്നനഗരം. പരിചയപ്പെട്ടവരിൽ അവിടെ പോകാത്തവരായി ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ നഗരം കാണണം. പറഞ്ഞു മാത്രം കേട്ടിട്ടുള്ള തണുപ്പിന്റെ മൂടുപടം വാരിപ്പുതക്കണം. അതും നീലഗിരിയുടെ മഞ്ഞുപുതച്ച മലനിരകളിലൂടെ ചൂളം വിളിച്ചുപായുന്ന പഴയ ആവി എൻജിൻ ഘടിപ്പിച്ച തീവണ്ടിയിൽ തന്നെ പോവുക. എല്ലാം സഞ്ചാരിയുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ മാത്രമായി അവശേഷിക്കുക ആയിരുന്നു. കൂട്ടുകാരുമൊത്ത് ഊട്ടിയിലേക്കുള്ള  യാത്ര ആലോചിച്ചപ്പോൾ തന്നെ ആദ്യം എടുത്ത തീരുമാനം ആയിരുന്നു പൊതുഗതാഗത സംവിധാനത്തെ ആശ്രയിക്കുക എന്നത്. റെയിൽവേയുടെ വെബ്‌സൈറ്റിൽ കയറി നീലഗിരി ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്തു. മേട്ടുപ്പാളയം മുതൽ ഉദകമണ്ഡലം വരെ. 3  മാസം കഴിഞ്ഞു ഒരു ദിവസത്തെ ടിക്കറ്റ് ആണ് കിട്ടിയത്. പിന്നീട് ആ തീവണ്ടിയാത്രക്ക് വേണ്ട ഒരുക്കങ്ങളായിരുന്നു.

 അത്ഭുതവും ആകാംഷയും ആവേശവുമായി കഴിഞ്ഞ ഡിസംബർ 30 നു ഞങ്ങൾ മേട്ടുപ്പാളയത്തിനു വണ്ടി കയറി. കായംകുളത്തുനിന്നും വൈകിട്ട് 7 മണിക്ക് ആയിരുന്നു ട്രെയിൻ. സ്ലീപ്പർ കോച്ചിലെ ബെർത്തുകളിൽ ട്രെയിനിന്റെ ശബ്‌ദതാളങ്ങളിൽ ഒന്നുറങ്ങി എഴുന്നേറ്റു. പുലർച്ചെ 2.30 നു ട്രെയിൻ കോയമ്പത്തൂർ എത്തി. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന് പുറത്തിറങ്ങി അടുത്തകണ്ട ചായക്കടയിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ ചായകുടിച്ചു. തിരിച്ചു വീണ്ടും സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി. മേട്ടുപ്പാളയം ആയിരുന്നു അടുത്ത ലക്ഷ്യം.  റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ കൗണ്ടറിൽ സമയം തിരക്കി. 5  മണിക്കാണ് അടുത്ത ട്രെയിൻ. അത് വരെ അവിടെ കാത്തുനിൽക്കുവാൻ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു. വിശ്രമമുറിയിലേക്കു നടന്നു.

 ദക്ഷിണ റെയിൽവേക്കു കീഴിൽ സേലം ഡിവിഷനിലുള്ള കോയമ്പത്തൂർ സ്റ്റേഷൻ സാമാന്യം വലിയൊരു സ്റ്റേഷൻ ആയിരുന്നു. ആറോ ഏഴോ പ്ലാറ്റുഫോമുകൾ, വലിയ ടിക്കറ്റ് കൗണ്ടറുകൾ, ഇൻഫർമേഷൻ കൗണ്ടർ (ആളുണ്ടായില്ല, എന്നാലും), ശുചിമുറികൾ, വാടകക്ക് ഡോർമെറ്ററി സൗകര്യം. കൂടാതെ ഗൂഗിളിന്റെ ഫ്രീ വൈഫൈ സ്പോട്ടും (പലരും പാതിരാത്രിയിൽ മൊബൈലുകളുമായി ഇരിക്കുന്നത് എന്താണെന്നു പിന്നീടാണ് മനസിലായത്). ഇതോന്നും കൂടാതെ വൃത്തിയുണ്ട്. സന്തോഷം, കൊള്ളാം. എല്ലാവരും മനസ്സാ അംഗീകരിച്ചു.
ട്രെയിനിനു വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരുപ്പ് നീണ്ടുപോകുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞത് 5 മണി കഴിഞ്ഞാണ്. ട്രെയിൻ വൈകുമെങ്കിൽ കൃത്യസമയത്തു  മേട്ടുപ്പാളയത്തു എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയില്ല. നീലഗിരി ട്രെയിൻ കയറാൻ പറ്റില്ല. ഈ യാത്ര തന്നെ വെറുതെയാകും. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ കിയോസ്കിൽ നോക്കി. ട്രെയിൻ 50 മിനിറ്റ് വൈകി ആണ് ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. 1 മണിക്കൂറോളം യാത്ര ഉണ്ട് അങ്ങോട്ടേക്ക്. എന്തെങ്കിലും തീരുമാനം എടുക്കണമെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ തന്നെ വേണം. എല്ലാവരുടെയും അഭിപ്രായത്തിൽ ബസിനു മേട്ടുപ്പാളയം പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഉടൻ തന്നെ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനു പുറത്തിറങ്ങി ബസ് സർവീസിനെ കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചു. ഒരു മണിക്കൂർ യാത്ര ഉണ്ട്, പക്ഷെ ബസ് കിട്ടണമെങ്കിൽ 2 കിലോമീറ്റർ മാറി മറ്റൊരു റോഡിൽ നിൽക്കണം. ആദ്യം വന്ന ഓട്ടോയിൽ എല്ലാവരും കയറി.

പുതുതായി പണികഴിപ്പിച്ച ഒരു ബസ് സ്റ്റാന്റിൽ ആയിരുന്നു ആ ഓട്ടോക്കാരൻ ഞങ്ങളെ ഇറക്കിവിട്ടത്. അറിയാവുന്ന തമിഴിൽ ബോർഡുകൾ  വായിക്കാൻ തയ്യാറായി ഞങ്ങൾ ബസ് കാത്തുനിന്നു. അപ്പോഴേക്കും സമയം 6 മണിയോട് അടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. ആദ്യം വന്ന ബസ്സിൽ തന്നെ കയറി. 7 മണിക്ക് മുമ്പ് മേട്ടുപ്പാളയം എത്തും എന്ന് ഡ്രൈവറോട് ചോദിച്ചു ഉറപ്പു വരുത്തി. എങ്കിലും സംശയം ആയിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ. ബസ് പതുക്കെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. ചുറ്റും മൂടിയിരുന്ന ഇരുട്ടിന്റെ പിരിമുറുക്കവും പ്രകാശവേഗത്തോടൊപ്പം നേർത്തു തുടങ്ങി. 55 മിനിറ്റ് മാത്രമേ വേണ്ടിവന്നുള്ളൂ മേട്ടുപ്പാളയം എത്താൻ. സ്റ്റാൻഡിൽ ഇറങ്ങി ആദ്യം കണ്ട ഓട്ടോയിൽ കയറി റയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി. സമയം 7 മണി. സമയത്തു എത്തിച്ചേർന്നതിന്റെ സന്തോഷമായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത്. പ്ലാറ്റഫോമിലേക്കു ഓടിക്കയറുമ്പോൾ ആകാംഷയും ആവേശവുമായിരുന്നു. അവിടെ ഞങ്ങളെ കാത്തൊരു അത്ഭുതം അവിപടർത്തിക്കൊണ്ടു മയങ്ങികിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.


  
രണ്ട്
നല്ല തിരക്കായിരുന്നു സ്റ്റേഷനിൽ. ഞങ്ങൾ ട്രെയിനിനു അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ടുറിസ്റ്റുകൾ ആയിരുന്നു യാത്രക്കാരിൽ ഏറിയപങ്കും.  എല്ലാവരും ഫോട്ടോ എടുത്തും മറ്റും നിൽക്കുകയാണ്. ഇന്ത്യൻ റയിൽവെയുടെ ഇന്നും എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാകാൻ പോകുന്നതിന്റെ സന്തോഷം എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് കാണാം. ഞങ്ങൾ ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്ന സീറ്റ് നമ്പർ കണ്ടുപിടിച്ചു. മുമ്പിൽ നിന്ന് രണ്ടാമത്തെ കംപാർട്മെന്റ്. ചെറിയ ബോഗി ആണ്. 8 സീറ്റുകൾ. ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ് ടിക്കറ്റ് ആണ് ഞങ്ങൾ എടുത്തിരുന്നത്. മുന്നിലെ രണ്ടു കംപാർട്മെന്റുകളെ ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ് ആയിരുന്നൊള്ളു. ബാക്കി എല്ലാം സെക്കന്റ് സിറ്റിങ് ആയിരുന്നു. ഏറ്റവും പുറകിലായി ആവി എൻജിൻ. ടി ടി ആർ  വന്നു ടിക്കറ്റ് പരിശോധിച്ചു ഉറപ്പുവരുത്തി. ഒരു സ്ത്രീ ആയിരുന്നു. എല്ലാവരോടും സന്തോഷത്തോടെ പെരുമാറി, പാതിമലയാളത്തിലും തമിഴിലും ഇംഗ്ലീഷിലും ആശംസകൾ നേരുന്നുണ്ടായിരുന്നു അവർ. വീട്ടിൽ വന്ന അതിഥികളെ സ്വീകരിക്കുന്നതു പോലെ അവർ എല്ലാവരെയും കണ്ടു. ഇന്ത്യൻ റയിൽവെയുടെ തന്നെ ചിരിക്കുന്ന ഒരു മുഖം.
ബാഗുകൾ സീറ്റിൽ വച്ചിട്ട് ഞാൻ ക്യാമറയും എടുത്തു പെട്ടെന്ന് തന്നെ പുറത്തു വന്നു. ട്രെയിനിന്റെ കുറച്ചു ചിത്രങ്ങളെങ്കിലും എടുക്കണം. ഓരോ യാത്രകളും പിന്നീട് ഓർമകളിൽ നിറമണിയുന്നതു എടുത്ത ചിത്രങ്ങളിലൂടെയാണ്. കുറച്ചു ചിത്രങ്ങൾ എടുത്തു. ആവി എൻജിൻ തന്നെയാണ് മുഖ്യആകർഷണം ആയി തോന്നിയത്. ഏകദേശം 80 വർഷത്തോളം പഴക്കമുണ്ടതിന്. കരിപിടിച്ചൊരു പഴയ അടുപ്പിനെ ഓർമിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അതങ്ങനെ എരിഞ്ഞു നിന്നു. ഒരു നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അനുഭവസമ്പത്തുമായി.


റെയിൽവേ ഗാർഡിന്റെ വിസിൽ മുഴങ്ങി. ട്രെയിൻ യാത്രക്കു തയ്യാറെടുക്കുന്നു. എല്ലവരും ഓടിക്കയറുന്നു. ഗാർഡ്‌സ് വന്നു വാതിലുകൾ അടച്ചു. ചെറിയ ജനലുകൾ തുറന്നിട്ടു. അപ്പോഴേക്കും നീണ്ട ചൂളം വിളികേട്ടു. പുതിയ കാലഘട്ടത്തിലെ ഡീസൽ എൻജിന്റെ ഹോൺ ശബ്ദങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായാണ് ഈ ചൂളം വിളി. വലിയൊരു ശീൽക്കാരത്തോടെ വെളുത്ത പുകച്ചുരുളുകൾ ആകാശത്തേക്ക് തുപ്പിക്കൊണ്ട് എൻജിൻ സ്റ്റാർട്ട് ആയി. നീലഗിരിയുടെ താഴ്‌വരയിൽ നിന്നും ഇര വിഴുങ്ങിയ സർപ്പത്തെപ്പോലെ ആ തീവണ്ടി പതുക്കെ യാത്രതുടങ്ങി. പുറകിലേക്കോടുന്ന കാഴ്ചയുടെ പാളങ്ങളിലൂടെ ഞങ്ങളും ഊട്ടിയുടെ കുളിർമഞ്ഞിലേക്കു കൂകിപ്പാഞ്ഞു.

ഒരു നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പഴക്കമുണ്ട് ഈ ഗതാഗതസംവിധാനത്തിന്. പഴയ മദ്രാസ് റെയിൽവേക്കു കീഴിൽ ആയിരുന്നു ആദ്യം ഇത്. പിന്നീട് സേലം ഡിവിഷനിൽ ആയി. സമുദ്രനിരപ്പിൽ നിന്നും 1069 അടി ഉയരത്തിൽ മേട്ടുപ്പാളയത്തു നിന്നും തുടങ്ങി 7230 അടി ഉയരത്തിൽ ഉദകമണ്ഡലം (ഊട്ടി) വരെ 45 കിലോമീറ്റർ. മേട്ടുപ്പാളയം, കല്ലാർ, അഡെർലി, ഹിൽഗ്രോവ്, റാന്നിമേട്, കതേരി റോഡ്, കൂനൂർ, വെല്ലിങ്ടൺ, അരവാൻകാട്‌, കെട്ടി, ലവ്ഡേൽ, ഉദഗമണ്ഡലം തുടങ്ങി പന്ത്രണ്ടോളം സ്‌റ്റേഷനുകളും , 100 ൽ അധികം വളവുകളും, 16  ഓളം തുരങ്കങ്ങളും, 250 ൽ അധികം പാലങ്ങളും പിന്നിടും. ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ മീറ്റർ ഗേജ് പാളത്തിൽ ഓടുന്ന ചുരുക്കം റയിൽവേകളിൽ ഒന്നാണ് നീലഗിരി മൗണ്ടൈൻ റെയിൽവേ. റാക്ക് ആൻഡ് പിനിയൻ സംവിധാനത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ ആണ് ഈ റെയിൽവേ ഉയരങ്ങളിലേക്കുള്ള യാത്ര സാധ്യമാക്കുന്നത്. റെയിൽവേ ട്രാക്കുകൾക്കിടയിലെ റാക്കിൽ പൽച്ചക്രങ്ങൾ പിടിച്ചു കയറിപ്പോകുന്ന രീതിയാണത്. മണിക്കൂറിൽ കേവലം 10-15 കിലോമീറ്റർ വേഗത്തിൽ മാത്രമേ ഈ ട്രെയിൻ സഞ്ചരിക്കുകയൊള്ളൂ. യുനെസ്കോയുടെ ലോകപൈതൃക സ്മാരകങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ ഇടംപിടിച്ചതാണ് നീലഗിരി മൗണ്ടൈൻ റെയിൽവേ.
ജനസാന്ദ്രത വളരെ കുറഞ്ഞ സ്ഥലങ്ങളാണ് ഇരുവശവും. എങ്കിലും ചില ചെറിയ വീടുകൾ കാണാം. വീടുകൾ അല്ല, കുടിലുകൾ ആണ്. ചിലപ്പോഴെങ്കിലും തമിഴ്നാട് എന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ മനസിലേക്ക് ആദ്യമെത്തുന്ന സ്ഥായിഭാവമാണ് ആ കുടിലുകൾക്ക്. കുട്ടികൾ സഞ്ചാരികൾക്ക് കൈ വീശി 'ആശംസകൾ' നേരുന്നു. ആ പ്രദേശങ്ങളിലെ ഏറ്റവും ആകർഷകമായ വേറൊരു കാഴ്ചയാണ് പറന്നു നടക്കുന്ന മയിലുകൾ. ഒറ്റതിരിഞ്ഞും കൂട്ടമായും അവയെ കാണാം. മരച്ചില്ലകളിലും വീടുകൾക്ക് മുകളിലും വേലിപ്പുറത്തും എല്ലാം അവയുണ്ട്. ട്രെയിൻ സാവധാനം നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.


മേട്ടുപ്പാളയത്തുനിന്നും 8 കിലോമീറ്റർ അകലെ കല്ലാർ ആയിരുന്നു ആദ്യ സ്റ്റേഷൻ. ട്രെയിൻ നിർത്തി. ഒരു സ്റ്റേഷൻ ആണെന്നൊന്നും തോന്നില്ല ചുറ്റും കണ്ടാൽ. ഒരു തമിഴ് അഗ്രഹാരത്തിന്റെ ഓരത്തു ചെന്നുനിന്നതുപോലെ തോന്നി. മേൽക്കൂരയില്ലാത്ത പ്ലാറ്റഫോമിനോട് ചേർന്നുതന്നെ വീടുകൾ. ചിലർ ഇറങ്ങി അതിഥികളെ നോക്കുന്നുണ്ട്. ട്രെയിനിന്റെ ആവി എൻജിനിൽ വെള്ളം നിറക്കുന്നു. 10 മിനിട്ടോളം അവിടെ ട്രെയിൻ നിർത്തിയിട്ടു. മുഴങ്ങിക്കേട്ട ചൂളം വിളിയും വെളുത്ത പുകച്ചുരുളുകളും ഇനിയും സഞ്ചരിക്കേണ്ട ദൂരത്തേയും സമയത്തെയും ഓർമിപ്പിച്ചു. വീണ്ടും ആവി എൻജിൻ പ്രവർത്തിച്ചു തുടങ്ങി. ട്രെയിൽ സാവധാനം കാടിനകത്തേക്കു കയറുകയായിരുന്നു.
പുലരിയുടെ ചെരിഞ്ഞ രശ്മികൾ മരച്ചില്ലകൾക്കിടയിലേക്കു ഊളിയിട്ടു. കാടിന്റെ ഭംഗിയെ കൂടുതൽ മനോഹാരിതയാക്കുന്നുണ്ട് ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ആവി പടർത്തിക്കൊണ്ടു കടന്നു പോകുന്ന ഈ തീവണ്ടി. പാതിവഴിയിൽ നിലച്ചുപോയ പഴയ ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയലിസത്തിന്റെ സകല ചൂടും ചൂരുമുണ്ട് ഈ തീവണ്ടിപ്പാതയിൽ. പലപ്പോഴും നമുക്കതു അനുഭവവേദ്യങ്ങളാകുകയും ചെയ്യും. നീരാവി എൻജിനും ചെറിയ ബോഗികളും മരപ്പാലങ്ങളും പഴയ സിഗ്നൽ സംവിധാനങ്ങളും വളഞ്ഞൊഴുകുന്ന പാളങ്ങളും കയറ്റിറക്കങ്ങളുമെല്ലാം നീലഗിരിയുടെ പ്രത്യേകതകളായി ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു. പാലങ്ങളിൽ ട്രെയിൻ കയറുമ്പോൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കിയാൽ ആ തീവണ്ടി സൗന്ദര്യം മുഴുവൻ ആസ്വദിക്കാം. അതൊരു കാഴ്ച തന്നെയായിരുന്നു. അത് ക്യാമറയിൽ പകരുന്ന ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാരായിരുന്നു എല്ലാ ജനാലപ്പാളികളിലും. ഞാനും അവരിലൊരാളായി.


ഹിൽ ഗ്രോവിൽ ഞങ്ങളെ വരവേറ്റത് കുരങ്ങന്മാരുടെ കൂട്ടമായിരുന്നു. ഒറ്റക്കും, കൂട്ടമായും, കുടുംബമായും, കുട്ടികളുമായും അവരവിടെ വിഹരിച്ചിരുന്നു. സ്റ്റേഷനിൽ തന്നെ ഉള്ള ചെറിയൊരു ചായക്കടയിൽ നിന്നും ആളുകൾ വാങ്ങുന്ന പലഹാരങ്ങൾക്കു വേണ്ടി ഒരു യുദ്ധം തന്നെ അവരവിടെ നടത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് ആഹാരത്തിനു വേണ്ടി പരസ്പരം ആക്രമിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യപൂർവികവംശം നാളെ നമുക്ക് നേരെയും നടന്നു വരാം. കാരണം ഭക്ഷണം തേടി കണ്ടുപിടിക്കാനുള്ള അവന്റെ കഴിവിനെ ആണ് മനുഷ്യത്വം എന്ന് സ്വയം വിശ്വസിച്ച കപടവിശ്വാസം കൊണ്ട് നമ്മൾ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നത്. എവിടെയായാലും കർശനമായി അവസാനിപ്പിക്കേണ്ട ഒന്ന് തന്നെയാണ് വന്യമൃഗങ്ങൾക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ പ്രവണതയെ.ട്രെയിൻ അവരോടും യാത്രപറഞ്ഞു. പിന്നീട് ട്രെയിൻ പലസ്‌റ്റേഷനുകളിലും നിർത്തി. മലഞ്ചെരുവുകൾക്കു മുമ്പിലും തുരങ്കമുഖങ്ങൾക്കു മുമ്പിലും പതഞ്ഞൊഴുകുന്ന കാട്ടാറിന്റെ ഓരങ്ങളിലും എല്ലാം.
തങ്ങൾ വിഹരിക്കുന്ന ആവാസവ്യവസ്ഥയിലൂടെ ഒരായിരം അതിഥികളുമായി എന്നും കടന്നു പോകുന്ന ആ നീലപുതച്ച അത്ഭുതത്തെ നോക്കിനിൽക്കുന്ന കാട്ടുപോത്തിനേയും പുള്ളിമാനുകളെയും കുരങ്ങൻമാരെയും മയിൽക്കൂട്ടങ്ങളെയും കാണാമായിരുന്നു. സഞ്ചാരികളുടെ സൗകര്യാർത്ഥം ചില വ്യൂ പോയിന്റുകളിലും ട്രെയിൻ നിർത്തി കൊടുത്തു. 10.15 ഓടെ ട്രെയിൻ കൂന്നൂർ എത്തി. പ്രധാനപ്പെട്ടൊരു സ്റ്റേഷൻ ആണ് അത്. ഇവിടെ വരെയേ നീരാവി എൻജിൻ ഉള്ളു. പിന്നീട് അങ്ങോട്ട് ഡീസൽ എൻജിൻ ആണ് ഘടിപ്പിക്കുന്നത്. 30 മിനിറ്റോളം അവിടെ നിർത്തിയിട്ടു.


അതിനിടക്ക് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കടന്നു വന്നൊരു അതിഥി എല്ലാവർക്കും അത്ഭുതകരമായൊരു കാഴ്ചയൊരുക്കി. വലിയൊരു കാട്ടുപോത്ത്‌ ആയിരുന്നു അത്. അത്രയും വലിപ്പമുള്ള ഒരെണ്ണത്തെ പലരും അതിനു മുമ്പ് കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനടുത്തേക്കു നടന്നടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചവരെ സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡുകൾ ഓടിച്ചുവിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാഴ്ചക്കാരുടെ ക്യാമറകൾക്ക് ചെറിയൊരു ദൃശ്യ വിരുന്നു നൽകിക്കൊണ്ട് അത് സാവധാനം ട്രാക്കിലൂടെ നടന്നു മറഞ്ഞു.

വീണ്ടും ട്രെയിൻ യാത്രതുടങ്ങി, ഡീസൽ എഞ്ചിനുമായി. ഇടുങ്ങിയ മലഞ്ചെരുവിൽ നിന്നും വിസ്താരമുള്ള സമതലങ്ങളിലേക്കു കാഴ്ചകൾ വ്യാപിച്ചു. ഇടതൂർന്ന പൈന്മരങ്ങൾ ആയിരുന്നു ചുറ്റും. കുറേക്കൂടി ഉയർന്ന പ്രദേശങ്ങൾ. തണുപ്പും കൂടുതൽ തോന്നി, പക്ഷെ വെയിൽ തെളിഞ്ഞതുകൊണ്ടു അത്രയ്ക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായില്ല. വെല്ലിങ്ടൺ ആയിരുന്നു അടുത്ത സ്റ്റേഷൻ. വലിയ തിരക്കൊന്നും ഇല്ല.  ഇന്ത്യൻ ആർമിയുടെ മദ്രാസ് റെജിമെൻറ് ആസ്ഥാനം അവിടെ ആണ്. കുറച്ചു സമയം മാത്രമേ ട്രെയിൻ നിർത്തിയൊള്ളു. എല്ലാവരും ഊട്ടിയുടെ കുളിരിലേക്കു അടുക്കുന്നതിന്റെ ആവേശത്തിലായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.


സഞ്ചാരികൾക്ക് നീലഗിരി പറുദീസയാണ്. ഈ തീവണ്ടിയും. ചെങ്കുത്തായ മലഞ്ചെരുവിനരികിലൂടെ, തുള്ളിയൊഴുകുന്ന കാട്ടാറിന്റെ മുകളിലൂടെ, വെളിച്ചം മറന്ന കൽതുരങ്കങ്ങൾക്കുള്ളിലൂടെ രുചി തളിരിടുന്ന തേയിലത്തോട്ടങ്ങൾക്കരികിലൂടെ വളർച്ച മുരടിച്ച ഗ്രാമജീവിതങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞൊഴുകുന്ന പാളങ്ങൾ... നീലഗിരി അനുഭവമാകുകയാണ്. പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്ത ചരിത്രത്തിന്റെ നേർസാക്ഷ്യം.

12 മണിയോടെ തീവണ്ടി ഊട്ടി റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി. യാത്രക്കാർ ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങി. ലോക പൈതൃക ഭൂപടത്തിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ച നീലഗിരി മൗണ്ടൈൻ റെയിൽവേയുടെ ഭാഗമാകാൻ കഴിഞ്ഞ സന്തോഷം ഓരോ മുഖത്തും കാണാമായിരുന്നു.  ഒരു വിശ്വം ജയിച്ച സന്തോഷം. ഈ ട്രെയിനിൽ തന്നെ തിരിച്ചു പോകുവാനുള്ളവരുടെ നീണ്ട ക്യു കാണാമായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ പതുക്കെ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി താമസം ഏർപ്പാടുചെയ്തിരുന്ന ഹോട്ടലിലേക്ക് നടന്നു. ഇനി രണ്ടു ദിവസം ഊട്ടിയുടെ മഞ്ഞുപുതച്ച വിരിപ്പിനുള്ളിൽ...



Tuesday, January 17, 2017

കാവൽ

അവർ അവൾക്കു കാവൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
കഴുകന്മാരും ചെന്നായക്കൂട്ടവും ചോരകുടിച്ചു അവളുടെ മൃതശരീരത്തിന്.
പിന്നീട് പാമ്പും പാറ്റയും പല്ലിയും പഴുതാരയും വരെ കടിച്ചുവലിക്കുന്ന
ഉറുമ്പരിച്ച വെറുമൊരു മാംസപിണ്ഡത്തിന്.
ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന തീക്കാറ്റിൽ
അവരുടെ നീളൻ കുപ്പായവും തൊപ്പിയും വലിയ കാലുറകളും
രക്തദാഹികൾക്കു തണലൊരുക്കി.
അവളുടെ ശരീരത്തെ പൊതിഞ്ഞ തഴപ്പായയുടെ കീറലിലൂടെ
പുറത്തേക്കു കാണാമായിരുന്ന വിരലുകളിൽ
പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന രക്‌തം നുണഞ്ഞ ഉറുമ്പുകൾ
കാവൽക്കാരുടെ വലിയ കാലുറകൾക്കടിയിൽ
ഒളിക്കുവാൻ പരത്തുന്നത് കാണാം.
ഇതൊന്നുമറിയാതെ അവർ കാവൽ തുടർന്നു,
കണ്ണുകൾ മൂടി, കയ്യും കാലും ബന്ധിക്കപ്പെട്ട്...
വാതിലുകളില്ലാത്ത
നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ...

(...മെയ് 2016)

Tuesday, July 1, 2014

ഡയറിക്കുറിപ്പുകൾ: കടലാസുവിമാനങ്ങൾ

ഒന്ന്:

"ഞാൻ ജീവിച്ചു തീർക്കുന്ന എന്റെ നിമിഷങ്ങളാണ് നിങ്ങളോട് പങ്കുവക്കാൻ പോകുന്നത്. ഇവിടെ എനിക്ക് സ്വകാര്യങ്ങളില്ല, അസത്യങ്ങളുമില്ല. ഓർമ്മകളുടെ പനിനീർപ്പൂക്കൾ കൊഴിഞ്ഞു പോകുന്ന നാളെയുടെ പുലരികളിൽ എനിക്കു മുമ്പിൽ ഈ വാക്കുകൾ ഉണ്ടാവണം.അതിനു വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ നിങ്ങളേയും എന്നോടൊപ്പം കൂട്ടുന്നത്‌, നിങ്ങളിൽ കൂടി എനിക്ക് നാളെ എന്നെത്തന്നെ അറിയണം...."
ഡയറിയുടെ ആദ്യതാളിൽ കുറിച്ച ഈ വാക്കുകൾ ഒന്നുകൂടി ഞാൻ വായിച്ചു. വീണ്ടും താളുകൾ ഒന്നൊന്നായി മറിച്ചു. നഗരത്തിലെ വാഹനങ്ങളുടെ തിരക്ക് കുറഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന് ഹോട്ടൽ മുറിയിലെ ജനാലയിലൂടെ ഇടയ്ക്കിടെ എത്തുന്ന ഹോണ്‍ ശബ്ദം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ചെറിയൊരു മുരൾച്ചയോടെ മുറിയിലെ ഫാൻ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്. മേശപ്പുറത്തെ വൈദ്യുതവിളക്കിന്റെ  മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ ഇന്നത്തെ ദിവസം കുറിച്ച ഡയറിത്താളുകളിൽ ഞാൻ അക്ഷരങ്ങൾ നിരത്താൻ തുടങ്ങി.

രണ്ട്:

മാർച്ച്‌ 15, 2014, 10.32 PM

തലസ്ഥാനനഗരിയിൽ ഞാൻ ആദ്യമായിട്ടല്ല വരുന്നത്. എപ്പോഴൊക്കെ വരാറുണ്ടോ അപ്പോഴെല്ലാം മ്യുസിയം ഗ്രൗണ്ടിൽ വന്നിരിക്കാരുമുണ്ട്. അതിനുള്ള സമയവും എനിക്കെപ്പോഴും കിട്ടാറുണ്ട് എന്നതാണ് വാസ്തവം.ആ പാർക്ക്‌ എന്റെ ബാല്യകാല ഓർമകളുടെ സ്മാരകമാണ്. പണ്ട് സ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ് വിനോദയാത്രക്കായി ആദ്യമായി ഈ നഗരത്തിൽ വന്നത്. അന്ന് കൂട്ടുകാരുമൊത്ത് അവിടെ പുൽത്തകിടിയിൽ വട്ടം കൂടി ഇരുന്നതും കടല കൊറിച്ചതും എന്നും മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. കാലത്തിന്റെ ഇതളുകൾ മറിഞ്ഞപ്പോൾ കൂട്ടുകാരൊക്കെ എങ്ങോട്ടോ അകന്നു പോയി. പക്ഷെ യാതൊരു മാറ്റവും ഇല്ലാതെ ഈ പച്ചപ്പ്‌ ഇന്നും ഇവിടെ വിടർന്നു കിടക്കുന്നു.
ഈ പ്രാവശ്യവും അതുപോലെ തന്നെ സംഭവിച്ചു. ഒരു ദിവസം കൂടി അപ്രതീക്ഷിതമായി തങ്ങേണ്ടതായി വന്നിരിക്കുന്നു ഈ നഗരത്തിൽ. അപ്പോൾ വൈകുന്നേരം കിട്ടിയ ഇടവേളയാണ് പാർക്കിലേക്ക് എന്നെ നടത്തിയത്. പാർക്കിലേക്ക് കയറുവാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് അതിനടുത്തായിട്ടുള്ള മൈതാനത്തെ കൂടാരങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്. എന്തോ പ്രദർശനമാണെന്നു തോന്നുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ അതിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
ഫോട്ടോഗ്രഫി-ചിത്രകല പ്രദർശനമാണ്. മലയാളത്തിലെ ഒരു പ്രമുഖ ദിനപ്പത്രം ഒരുക്കിയതായിരുന്നു നിറങ്ങളിൽ തീർത്ത ആ കാഴ്ച. പ്രമുഖരും അല്ലാത്തതുമായ ചിത്രകാരന്മാർ വരച്ചതും ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാർ പകർത്തിയതുമായിട്ടുള്ള ചിത്രങ്ങൾ. ആളുകൾ ഓരോരുത്തരായി അങ്ങോട്ട്‌ കയറിപ്പോകുന്ന കാണാം. എങ്കിലും വലിയ തിരക്കുകൾ അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിലും ചിത്രകലയെ വളരെയധികം പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ച ചരിത്രമൊന്നും ഒരിക്കലും അവകാശപ്പെടാൻ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിനു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ല. ആത്മഗതം പോലെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് ഞാനും ടിക്കറ്റെടുത്ത് അകത്തേക്ക് കയറി.

മൂന്ന്:

“ആകാശമുറ്റത്തു പിച്ചവച്ചു പറക്കുന്ന വർണ്ണപ്പട്ടങ്ങളുടെ നൂൽത്തലപ്പുകൾ കയ്യിലേന്തി കുരുന്നുകൾ ഓടിക്കളിക്കുന്ന സ്കൂൾമുറ്റം, സായാഹ്നസൂര്യൻ സ്വർണ്ണം പൂശിയ ത്രിസന്ധ്യയിൽ ചുവന്ന വാകപ്പൂക്കൾ വിരിച്ച അമ്പലക്കൽപ്പടവ്, കർക്കിടക മഴയിൽ കുത്തിയൊലിച്ചു പായുന്ന തോടിനരികിലെ മുളച്ചില്ലയിൽ ഇരയുടെ മിന്നലാട്ടം കാത്തിരിക്കുന്ന നീലപ്പൊന്മാൻ, ദേവിപ്രസാദത്തിനായി നാടിന്റെ ആത്മാവുമായി ഉറഞ്ഞുതുള്ളുന്ന കോമരങ്ങൾ, ഓണപ്പാട്ടിന് താളം പിടിക്കുന്ന വള്ളപ്പാടിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ തുഴകളെറിഞ്ഞു നിരനിരയായി വരുന്ന ചുണ്ടൻവള്ളങ്ങൾ, നിരന്നുനിന്നു തലപ്പൊക്ക മത്സരത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന കവുങ്ങിൻ തോപ്പിലൂടെ പുസ്തകസഞ്ചിയുമായി പോകുന്ന സ്കൂൾ കുട്ടികൾ, ഇലച്ചാർത്തിലൂടെ എത്തിനോക്കുന്ന പൊൻകിരണങ്ങളോട് മുഖം പൊത്തി നനഞ്ഞമണ്ണിൽ പുതഞ്ഞു കിടക്കുന്ന കുന്നിക്കുരു മണികൾ, ഉത്സവപ്പറമ്പുകൾക്ക് അലങ്കാരമായി തലയാട്ടിനിൽക്കുന്ന കരിവീരന്മാർ, ജലപ്പരപ്പിലെ മരക്കാലിൽ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഊഴിയിടാനോരുങ്ങുന്ന നീർക്കാക്കകൾ, അസുരതാളത്തിൽ തലയാട്ടിനിൽക്കുന്ന ആൽത്തറക്കാവ്, വള്ളികൾ പടർന്നു തിങ്ങിനിൽക്കുന്ന കാഞ്ഞിരമരത്തിനു താഴെ കരിയില വീണു പടർന്ന തറയിൽ മഞ്ഞൾ രാശിയിൽ തലപൊക്കി നിൽക്കുന്ന സർപ്പത്തറ....”

ഓരോ ചിത്രങ്ങളും കണ്ടു ഞാൻ നടന്നു. പഴയ മലയാളലളിതഗാനങ്ങൾ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ആ ഹാളിലെവിടെയോ കേൾക്കുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ നാടിന്റെ പൈതൃകം മുഴുവൻ നിറക്കൂട്ടുകളിൽ പകർത്തിയിരിക്കുകയാണിവിടെ. കേരളത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നെത്തിയ ചിത്രകാരന്മാരും ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാരും ഒരുമിക്കുന്ന അപൂർവസംഗമം.
പലചിത്രങ്ങളും എപ്പോഴൊക്കെയോ മറന്ന കാഴ്ച്ചകളിലേക്ക് കൈപിടിച്ചു നടത്തുന്നതായി തോന്നി. ഒരിക്കൽ എനിക്കു ചുറ്റിലും ഉണ്ടായിരുന്നതും ഞാൻ കണ്‍നിറച്ചു കണ്ടതും പിന്നീട് എന്റെ മക്കൾക്ക്‌ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയതുമായ ഈ നാടിന്റെ സമൃദ്ധി നിറങ്ങളായി ഇവിടെ വീണ്ടും വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.
മണ്ണിൽ പൊന്നുവിളയിച്ചിരുന്ന ഒരു സംസ്കാരം ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരിവിടെ സ്നേഹത്തിന്റെ വിത്തുകൾ വിതച്ചിരുന്നു. മനസിലെ നന്മയുടെ വെളിച്ചം കൊണ്ട് അവരിവിടെ ആഘോഷങ്ങൾ ഒരുക്കി. എന്നാൽ കാലം കരുതിവച്ചതു മറ്റൊന്നായിരുന്നു. അസമത്വത്തിന്റെ കളകൾ ഈ മണ്ണിൽ പതുക്കെപ്പതുക്കെ തലപൊക്കി. നിറഞ്ഞുനിന്ന നന്മയുടെ ജലവിതാനം സാവധാനം താഴാൻ തുടങ്ങി. വികസനത്തിന്റെ കോണ്‍ക്രീറ്റ് വേരുകൾ മണ്ണിലേക്ക് തുളഞ്ഞുകയറി. പറഞ്ഞാൽ വിശ്വസിക്കാനാവാത്ത വിധം മണ്ണും മനുഷ്യനും മാറി. പ്രകൃതിയേയും മണ്ണിനേയും മനുഷ്യനേയും സ്നേഹിച്ചവർക്കുപോലും ഇതെല്ലാം കണ്ടുനിൽക്കാനെ കഴിഞ്ഞൊള്ളൂ. ഞാനും അവരോടൊപ്പം മൂകസാക്ഷിയായി നിന്നു. അതിനെ എനിക്കും കഴിയുമായിരുന്നൊള്ളൂ.

ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ വീണ്ടും നടന്നു. ചിത്രങ്ങളോരോന്നും മനസിൽ ഓർമ്മകളുടെ തുടിപ്പാട്ടുകളുണർത്തി.
പണ്ട് പാടവരമ്പിൽക്കൂടി പുസ്തകസഞ്ചിയുമായി പള്ളിക്കൂടത്തിൽ പോയതും, നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കർക്കിടകമഴയിൽ വൈകുന്നേരം തിരികെവരുമ്പോൾ നടവഴിയിലെ പാറപ്പുറത്ത് വഴുതിവീണതും, വടക്കേ തൊടിയിലെ കുളത്തിനടുത്തുള്ള മഞ്ചാടിച്ചുവട്ടിൽ നിന്നും മുത്തുമണികൾ പെറുക്കിക്കൂട്ടിയതും, പുഞ്ചപ്പാടത്ത് നിലമുഴുകുമ്പോൾ കാളകൾക്കൊപ്പം പാടത്തുകൂടി ഓടിക്കളിച്ചതും, മനക്കെക്കുടിയിലെ മാവിൻ ചുവട്ടിൽ തേൻപഴത്തിന് വേണ്ടി ചേട്ടനുമായി വഴക്കിട്ടതും എല്ലാം ഇന്നു സുഖമുള്ള ഓർമ്മകൾ മാത്രമായി മാറുന്നു. ഇനിയൊരു തലമുറയ്ക്കും ഒരിക്കലും തിരിച്ചുകിട്ടാത്ത ഒരു കാലം. ഞാൻ പിച്ചവച്ചു വളർന്ന ബാല്യത്തിന്റെ അവശേഷിപ്പുകൾ ഒന്നുംതന്നെ ഇന്നെന്റെ ഗ്രാമത്തിൽ ഇല്ല. വലിയൊരു വ്യവസായ സംരംഭത്തിനു വേണ്ടി അതെല്ലാം അവിടുന്നു തുടച്ചുനീക്കപ്പെട്ടു. അത് തന്നെയാണ് ഒരുപക്ഷെ ദേശാടനപക്ഷിയേപ്പോലെ പിന്നീടുള്ള ഈ ജീവിതത്തിനും കാരണമായതും. വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ നമുക്കു നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഈ മണ്ണിന്റെ ആത്മാവിനെത്തന്നെയാണ്, ഒരു ജനതയുടെ ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങളെയാണ്... പലപ്പോഴും...

ചിത്രത്തിന്റെയും ഫോട്ടോകളുടേയും സൃഷ്ടാക്കളും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ആളുകൾ അവരെ പരിചയപ്പെടുന്നതും മറ്റും കാണാം. ചിത്രങ്ങളെ പശ്ചാത്തലമാക്കി ഫോട്ടോ എടുക്കാനും തിരക്ക് കൂട്ടുന്നുണ്ട് ചിലർ. ഈ സമയങ്ങളിലും ഹാളിൽ ഏതോ കോണിൽ നിന്നും പഴയ മലയാളലളിതഗാനങ്ങൾ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

നാല്:

നിറങ്ങൾ ചാലിച്ച തൂവലുകൾ ചിറകിനടിയിലൊതുക്കി പറക്കുന്ന കടലാസുവിമാനങ്ങൾ!! ഒന്നും രണ്ടുമല്ല, ഒരായിരം... നിറങ്ങളുടെ ഒരു വിസ്മയമായിരുന്നു അവസാനത്തെ ആ ചിത്രം. കടന്നുവരുന്ന ഓരോരുത്തരും അറിയാതെതന്നെ ആ ചിത്രത്തിനു മുന്നിൽ നിന്നുപോയി, കൂടെ ഞാനും. തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായൊരു പ്രമേയം, എന്നാൽ ഇതുവരെ കണ്ട ചിത്രങ്ങളുടെയെല്ലാം ഭാഗങ്ങൾ കൂട്ടിയോജിപ്പിച്ചു സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തൊരു കൊളാഷ് ആയിരുന്നു കടലാസുവിമാനങ്ങൾ.

അതിലേക്കു നോക്കുംതോറും അകാരണമായൊരു ഭയം നെഞ്ചിൽ ഉയരുന്നതായി തോന്നി. മാത്രമല്ല അവിടെനിന്ന പലരുടെയും മുഖത്തും അതുള്ളതായി തോന്നി. എങ്കിലും അതു മെനഞ്ഞെടുത്ത കലാകാരന്റെ ഭാവനയെ അഭിനന്ദിക്കാതെ വയ്യ. അത്ര വിദഗ്ദ്ധമായിട്ടാണ് അയാൾ അത് ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത്. പ്രകൃതി കൊണ്ടൊരു സൃഷ്ടി, അങ്ങനെയേ എനിക്ക് അതിനെ വായിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞൊള്ളൂ.

ചിത്രത്തിന്റെ ഒരു വശത്തായി ചെറിയൊരു ആൾക്കൂട്ടം. എട്ടടി നീളത്തിലും അഞ്ചടി വീതിയിലും എനിക്കു മുന്നിലായി വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന നിറക്കാഴ്ചയുടെ സൃഷ്ടാവിനെ ആളുകൾ പരിചയപ്പെടുന്നതിന്റെ തിരക്കാണ്. ഞാനും അതിനടുത്തേക്ക്‌ ചെന്നു. 
മുപ്പതിനോടടുത്തു പ്രായമുള്ളൊരു യുവാവാണ് ആ നായകൻ. ചെമ്പിച്ച തലമുടി, കറുത്ത ഫ്രെയിം വച്ച കണ്ണട, വെട്ടിയൊതുക്കാത്ത താടിരോമങ്ങൾ, മുഷിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ കുപ്പായം.. അവൻ ഇരിക്കുകയാണ്, ചക്രങ്ങളുള്ളൊരു കസേരയിൽ!!! കത്തുന്ന മെഴുകുതിരിപോലെ, ചലനമില്ലാത്ത പകുതി ശരീരവുമായി, നിഷ്ക്കളങ്കമായ നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ…
ഏതൊരു മികച്ച സൃഷ്ടിയും നേരിന്റെ അനുഭവചൂളയിൽ വാർത്തെടുത്തവയാകും. പകുതി മരിച്ച ശരീരത്തിനുള്ളിൽ അസ്വസ്ഥമായൊരു മനസ്സ് അവന്റെ മുഖത്തുനിന്നു വായിച്ചെടുക്കാൻ സാധിക്കും, അവനും ഒരുപക്ഷെ ഒരു രക്തസാക്ഷിയാവാം. ഏതോ നവലോകസൃഷ്ടിയുടെ മരിക്കാത്ത രക്തസാക്ഷി. അവൻ എന്തോ പറയുവാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് , ഈ ലോകത്തോട്‌...
തിരക്കൊന്നു കുറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനും ചലിക്കുന്ന ആ കസേരയ്ക്കു അരികിലേക്കു ചെന്നു. കുറച്ചു കുട്ടികളായിരുന്നു അപ്പോൾ അവന്റെ അരികിലുണ്ടായിരുന്നത്. ഞാനും അവർക്കൊപ്പം കൂടി. എന്തു ചോദിക്കണമെന്നോ എങ്ങനെ പരിചയപ്പെടണമെന്നോ അറിയാതെ നിന്ന എന്റെ മുഖത്തേക്ക് അവനൊന്നു നോക്കി.
വിക്കി വിക്കി ഞാൻ ചോദിച്ചു,
 "എവിടെയാണ് സ്വദേശം?"
പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടാണ് അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞത്, 
"ആറന്മുള"
ഒരു പക്ഷിയുടെ ചിറകടി ശബ്ദം എന്റെ കാതുകളെ തുളച്ചു പായുന്നതു ഞാൻ അപ്പോൾ അറിഞ്ഞു. വലിയൊരു യന്ത്രപ്പക്ഷിയായിരുന്നു അത്. ഒരിക്കൽ നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് മുകളിലൂടെയായിരുന്നു അവ പറന്നിരുന്നത്, എത്തിപ്പിടിക്കാനാവാതത്ര ഉയരത്തിൽ. പണ്ടും ഞാൻ ഈ ശബ്ദം കേട്ടിരുന്നു. കൊയ്ത്തുകഴിഞ്ഞ പാടത്തു കളിക്കുമ്പോൾ കൈകൊട്ടി വിളിക്കാനും അതിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാൽ എവിടെയായിരുന്നാലും മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി സൂര്യനെ വകവയ്ക്കാതെ മുകളിലേക്ക് നോക്കാനും ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു കാലത്ത്. എന്നാൽ ഇന്ന് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മുഴക്കത്തോടെ അവ നമുക്ക് ചുറ്റിലേക്കും പറന്നിറങ്ങാനൊരുങ്ങുന്നു, ഈ മണ്ണിലേക്ക്, ഈ പ്രകൃതിയിലേക്ക്, നമ്മളോരോരുത്തരെയും മനുഷ്യനാക്കിയ ഈ സംസ്കാരത്തിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക്!!!
എന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയം എന്തെന്ന് ഇപ്പോൾ ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ട്‌. എവിടെനിന്നോ ഒരുകൂട്ടം മനുഷ്യരുടെ നിലവിളികൾ കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നു. പക്ഷെ കൂറ്റൻ പക്ഷിയുടെ ചിറകടി ശബ്ദത്തിൽ ആരും അത് കേൾക്കുന്നില്ല.
അതു ഞാൻ വ്യക്തമായി തന്നെ കേട്ടു, പക്ഷെ അതിനു ശേഷം ഞാൻ ചുറ്റുപാടുകളെ കേട്ടില്ല, ചുറ്റിനുമുള്ള ഒന്നും കണ്ടില്ല. ചുറ്റും നോക്കാതെ ഞാൻ അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി, പച്ചവിരിച്ച പുൽത്തകിടിയിലൂടെ നടന്നു. പാർക്കിൽ ആരോ പറത്തിവിട്ടൊരു കടലാസുവിമാനം എന്റെ അരികിലൂടെ പറന്നു താഴെവീണു…

ഡയറി അടച്ചുവച്ച് ഞാൻ പതുക്കെ കസേരയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. നഗരത്തിലെ തിരക്ക് അപ്പോഴേക്കും കുറഞ്ഞിരുന്നു.
O O O

Sunday, May 11, 2014

അപ്രതീക്ഷിതം.... ആത്മഛായകൾ....

അപ്രതീക്ഷിതം...ആത്മഛായകൾ...
അപ്രതീക്ഷിതങ്ങളാണ് നമുക്കെന്നും ജീവിതമുഹൂർത്തങ്ങൾ. പ്രവചിക്കാനാവാതെ നാം എത്തിച്ചേരുന്നതും അനുഭവിച്ചറിയുന്നതും ചിലപ്പോൾ എന്നും ഓർത്തുവയ്ക്കാവുന്ന നിമിഷങ്ങളെയാകും. ഞാനും അങ്ങനെയൊരു സമയഘടികാരത്തിന്റെ സൂചിത്തലപ്പിലൂടെ കടന്നുപോയി.
വളരെ യദൃശ്ചികമായി കിട്ടിയ ഒരു പുസ്തകപ്രകാശനത്തിന്റെ ക്ഷണകത്ത് എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചത്‌, കുറെ നാളുകളായി ഞാൻ എന്നോടുതന്നെ ചർച്ച ചെയ്തും കലഹിച്ചും ആരാധിച്ചും അറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു വ്യക്തിയുമായുള്ള കുറെ നിമിഷങ്ങളാണ്. സുസ്മേഷ് ചന്ദ്രോത്ത്... വ്യത്യസ്തങ്ങളായ ചിന്തകൾ കൊണ്ടും എഴുത്തു കൊണ്ടും ശ്രദ്ദേയനായ മലയാളസാഹിത്യ യുവത്വത്തിന്റെ മുൻനിരയിലെ ആദ്യപേരുകാരൻ. 
പെരുമ്പാവൂർ ആശാൻ സ്മാരക സാഹിത്യ വേദിയുടെ ആഭിമുഖ്യത്തിൽ നടന്ന പുസ്തകപ്രകാശനവേദിയിലായിരുന്നു സുസ്മേഷ് ചന്ദ്രോത്തുമായി സംസാരിക്കുവാനുള്ള ഭാഗ്യനിമിഷങ്ങൾ ലഭിച്ചത്.
അതിനു വഴിയൊരുക്കി തന്ന ജേഷ്ഠനും സുഹൃത്തുമായ സുരേഷേട്ടനോട് (സുരേഷ് കീഴില്ലം) പറഞ്ഞാൽ തീരാത്തത്ര നന്ദി. വായിച്ചറിഞ്ഞ കഥകളിലൂടെ നായകസ്ഥാനത്തു പ്രതിഷ്ഠിച്ച എഴുത്തുകാരനെ ഒന്നു കാണുക, പറ്റിയാൽ ഒരു ഓട്ടോഗ്രാഫ്... അതായിരുന്നു ആ സദസ്സിലേക്കു പോകുമ്പോൾ മനസ് നിറയെ. പക്ഷെ ആഗ്രഹിച്ചതിലേക്കാളേറെ കിട്ടിയ പൂക്കാലം പോലെ ഒരുപാടു നിമിഷങ്ങൾ... ചിത്രങ്ങൾ... ഓട്ടോഗ്രാഫ്.... അഭിമാനം തോന്നിയ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു ഓരോന്നും... മാസ്മരികമായ ഭാവനാവൈഭവം കൊണ്ടു മലയാളത്തിൽ ആത്മഛായകൾ തീർക്കുന്ന മായാജാലക്കാരന്റെ ഭാഷ, സൗഹൃദം തന്നെയാണെന്നു അറിയുകയായിരുന്നു...


Wednesday, January 15, 2014

"പുറംകാഴ്ച്ചകൾ"


ഒന്ന്:
"ഒരു ഏറ്റുമാനൂർ ടിക്കറ്റ്, പാസ്സഞ്ചേറിന്!"

ശബ്ദം അല്പം കൂടിപോയോ! സംശയിച്ച മുഖത്തോടെ ടിക്കറ്റിനുള്ള രൂപയും നീട്ടികൊണ്ട് ഞാൻ റെയിൽവേ ടിക്കറ്റ് കൗണ്ടെറിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. വ്യക്തമായി കേട്ടതു കൊണ്ടാണോ എന്തോ അയാൾ ടിക്കറ്റ് കീറി ബാക്കി ചില്ലറയും കൂട്ടി എന്റെ നേരെ നീട്ടി.

കൗണ്ടറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ അടുത്തു കണ്ട ലഘുഭക്ഷണശാലയിൽ നിന്നും ഒരു കപ്പ് കാപ്പിയും ഒപ്പം കൂടി. സാധാരണ ആഴ്ചക്കൊടുവിൽ വീട്ടിലേക്കു പോകുമ്പോൾ കൂട്ടുകാരും ഒപ്പം കാണും. ഇന്ന് പക്ഷെ ഒറ്റക്കാണ്. കാരണം ഒരു ദിവസം മുമ്പേ ആണ് ഈ യാത്ര. സർക്കാർ ജോലിയിലേക്കുള്ള എഴുത്തുപരീക്ഷയാണു നാളെ. സർക്കാർ ഉദ്യോഗം എന്ന ഭദ്രതയിൽ ജീവിതം നിറം പിടിപ്പിക്കണം എന്ന് എല്ലാവരെയും പോലെ ഞാനും കുറച്ചുകാലമായി ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് അവധിയെടുത്തു പരീക്ഷക്ക്‌ പോകുന്നതും.

പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ വലിയ തിരക്കൊന്നും ഇല്ല. ഒഴിഞ്ഞു കിടന്നൊരു കസേരയിൽ ബാഗ്‌ വച്ച് അതിനടുത്തായി ഞാൻ ഇരുന്നു. കാപ്പി തീരും മുമ്പേ തന്നെ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ ഉച്ചഭാഷിണിയിലൂടെ, വർഷങ്ങളായി യാത്രക്കാർ ആകാംഷയോടെ കേൾക്കുന്ന സ്ത്രീശബ്ദം..
"ട്രെയിൻ നമ്പർ 15304, കായംകുളം-എറണാകുളം പാസ്സഞ്ചെർ ഒന്നാമത്തെ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് അല്പസമയത്തിനുള്ളിൽ എത്തിച്ചേരുന്നതാണ്‌" (ഇംഗ്ലീഷിലും ഹിന്ദിയിലും വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുന്നു).
കാപ്പി കുടിച്ച് ഒഴിഞ്ഞ ഗ്ലാസ്‌ അടുത്തുള്ള വേസ്റ്റ് ബക്കറ്റിൽ ഇട്ടു തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴേക്കും ട്രെയിൻ എത്തികഴിഞ്ഞിരുന്നു. വീണ്ടും അതെ ശബ്ദം;
"ചെങ്ങനൂർ സ്റ്റേഷൻ നിങ്ങളെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു."

നേരെ മുന്നിൽ എത്തി നിന്ന കമ്പാർട്ട്മെന്റിൽ തന്നെ കയറി. തിരക്കില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ജനലിനോടടുത്ത സീറ്റ്‌ തന്നെ കിട്ടി.  ബാഗ്‌ ഒതുക്കിവച്ച് ഇരുന്നപ്പോഴേക്കും തീവണ്ടി സാവധാനം ചലിച്ചുതുടങ്ങി.  

ഞാൻ എന്നും ഏറ്റവും കൂടുതൽ യാത്രചെയ്യാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നത് തീവണ്ടിയിലായിരുന്നു. അദൃശ്യമായ സന്തോഷങ്ങൾ ഓരോ തീവണ്ടിയാത്രകളും എനിക്കു തന്നിരുന്നു. ഒരു ദേശത്തിന്റെ ധമനികൾ എന്നപോലെ പടർന്നൊഴുകുന്ന റയിൽപാതകൾ. വൈവിദ്ധ്യങ്ങളായ  സംസ്കാരങ്ങളിലായി അവ കെട്ടുപിണഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. പലതരം ജീവിതചുമടുകളുമായി ഓരോ ഇടവേളകളിലും മാറി വരുന്ന ഒരുപാട് ആളുകൾ. കുടമാറ്റം പോലെ  നിറം മാറുന്ന പ്രകൃതി. ഇതൊരു സംസ്കാരമാണ്, ഈ ദേശത്തിന്റെ, ആത്മാവിന്റെ, പ്രതിഫലനമായ ജീവിതസംസ്കാരം.
"ചായ... ചായ..." ചായയുമായി ഒരു കച്ചവടക്കാരൻ കമ്പാർട്ട്മെന്റിൽ വന്നു പോയി. സമാന്തരമായ പാലങ്ങളിലൂടെ ചൂളം വിളിച്ചു നീങ്ങുന്ന മറ്റൊരു ജീവിതം.

കേരളത്തിന്റെ ഓരോ സ്ഥലങ്ങളും എനിക്കെന്നും പ്രിയപ്പെട്ടതു തന്നെയായിരുന്നു. വൈവിദ്ധ്യം കൊണ്ടു ഊടും പാവും നെയ്തെടുത്ത ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ. മതങ്ങൾ, അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ, ആരാധനാലയങ്ങൾ, ഭാഷാപ്രയോഗങ്ങൾ, ജീവിതരീതികൾ... എല്ലാം മാറി മാറി ഇഴചേർത്തിരിക്കുന്നു അതിൽ.  അതിൽ തന്നെ ജീവിതത്തോടു ചേർത്തുവച്ച കാർഷിക സംസ്കാരമാണോ പ്രകൃതിയാണോ പാലക്കാടിനെ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതാക്കിയത് എന്നു ചോദിച്ചാൽ ഉത്തരമില്ല.എപ്പോഴും യാത്രചെയ്യുവാനും താമസിക്കുവാനും മനം നിറച്ചു കാണുവാനും എന്നും ആഗ്രഹിച്ച സ്ഥലങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു പാലക്കാട്‌.നാളത്തെ പരീക്ഷ പാലക്കാട്‌ വച്ച് ആയതുകൊണ്ടു കൂടിയാണ് അവധിയെടുത്തും അതെഴുതണം എന്ന് തീരുമാനിച്ചതും. മനസ്സിലെന്നും വിടർന്നു നിൽക്കുന്ന ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നു എനിക്ക് പാലക്കാട്‌. കരിമ്പനക്കൂട്ടങ്ങളിൽ ആർത്തുചിരിക്കുന്ന പാലക്കാടൻ കാറ്റുപോലൊരു ദിവാസ്വപ്നം. തീവണ്ടി കോട്ടയം സ്റ്റേഷനിലേക്ക് അടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.

രണ്ട്:
പഞ്ചവാദ്യകൊമ്പുവിളികൾ കേട്ടു തഴക്കം വന്ന സാംസ്‌കാരിക നഗരിയുടെ കാതുകളിലേക്ക് ചൂളം വിളിച്ചുകൊണ്ടു തീവണ്ടിക്കു ജീവൻ വച്ചു. ഒരുവേള ഒന്ന് അമാന്തിച്ചെങ്കിലും വീണ്ടും കിട്ടിയ കരുത്തോടെ അതു കുതിച്ചുപാഞ്ഞു. മഞ്ഞനിറമുള്ള ബോർഡിൽ വലിയ കറുത്ത അക്ഷരങ്ങളിൽ "തൃശൂർ" എന്നെഴുതിയത് വായിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര ദൂരെയായി.

തൃശൂർ വരെ നിൽക്കാൻ പോലും കഴിയാതിരുന്ന കംപാർട്ടുമെന്റിൽ ഇപ്പോൾ തിരക്കൊഴിഞ്ഞു. നാലഞ്ചുപേരെ ഉള്ളൂ. ഒരാൾ പരീക്ഷക്കു പോകുന്നത് തന്നെ. അയാൾക്കും പാലക്കാട്‌ തന്നെയാവും പരീക്ഷാകേന്ദ്രം. മറ്റൊരാൾ പ്രായമായ ആളാണ്. പിന്നെ മൂന്നു പെണ്‍കുട്ടികൾ. അവരിൽ രണ്ടുപേർ പരസ്പരം സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. അവരും ഉദ്യോഗാർത്ഥികൾ തന്നെ. മറ്റേയാൾ ഫോണിൽ ഹെഡ്സെറ്റിൽ പാട്ടും കേട്ടിരിക്കുന്നു.

ഞാൻ പുലർച്ചെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയതാണ്. ഉച്ചയ്ക്കുമുമ്പ് പാലക്കാട്‌ ആലത്തൂരിൽ പരീക്ഷാകേന്ദ്രത്തിൽ എത്തണം. ബസിൽ തിരക്ക് കൂടിയതിനാലാണ് തീവണ്ടി തിരഞ്ഞെടുത്തത്. അപ്പോൾ അതിലും തിരക്കുതന്നെ. എന്തായാലും തൃശൂർ എത്തിയപ്പോഴേക്കും തിരക്കുകുറഞ്ഞു.

പാലക്കാടിന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് തീവണ്ടി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അത് ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടു ഞാനും.

എന്തുകൊണ്ടായിരുന്നു ഈ നാടിനെ ഇത്രയ്ക്കു സ്നേഹിച്ചതെന്നു പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചു. ഒരിക്കൽ പോലും ഇവിടെ ഞാൻ താമസിച്ചിട്ടില്ല. ഇവിടുത്തെ രുചിഭേദങ്ങൾ അറിഞ്ഞിട്ടും ഇല്ല. എങ്കിലും എന്നും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നൊരു വികാരമായിരുന്നു ഈ ഭൂമിക. "ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം" വായിച്ച കാലത്താണെന്ന് തോന്നുന്നു പാലക്കാടിനെ ആദ്യം ഹൃദയത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചത്. യക്ഷിക്കഥകൾ ഉറഞ്ഞു തുള്ളുന്ന കരിമ്പന കൂട്ടങ്ങളും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കാർഷിക സമ്പുഷ്ടിയും അതിനു മാറ്റുകൂട്ടി. സമൃദ്ധിയുടെ വസന്തകാലം ജലപ്പരപ്പിൽ നിന്നും മണൽപ്പരപ്പിലേക്ക് ഒഴുകിയെങ്കിലും ഇന്നും മാറ്റുകുറയാത്തൊരു ആഭരണമായിതന്നെ നിള ഈ ഭൂമിയെ സുന്ദരമാക്കി.ഒരു ജനതയുടെ മുഴുവൻ പ്രാർഥനകളുമായി കൽപ്പാത്തിയുടെ തെരുവുകളിലൂടെ രഥചക്രങ്ങൾ ഉരുണ്ടതും എന്റെ മനസിലെ ചിത്രങ്ങളിൽ നിറച്ചാർത്തോടെ തന്നെ നിലനിന്നു, ഒരിക്കൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും.
വിളഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന നെൽപാടങ്ങൾക്കു നടുവിലൂടെ തീവണ്ടി കുതിച്ചു. കരിമ്പനക്കൂട്ടങ്ങൾ വെണ്‍ചാമരം പോലെ വിടർന്നു നിന്നു. അങ്ങിങ്ങായി വയലുകൾക്കരികിലെ ചെറിയ വെള്ളക്കെട്ടുകളിൽ വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന നീലാമ്പൽപ്പൂവുകൾ. അതിനെ ചുറ്റി നീന്തി തുടിക്കുന്ന താറാവുകൾ. പച്ചവിരിച്ച മണ്ണിൽ തൂവെള്ള അലുക്കുകൾ പോലെ കൊക്കുകൾ, അങ്ങിങ്ങായി പണിയെടുക്കുകയും വിശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കൃഷിക്കാർ, വയലുകൾക്ക് നടുവിലായി നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന കൊയ്ത്തുയന്ത്രം... ഫ്രെയിം ചെയ്തൊരു ജലച്ചായചിത്രമായിട്ടു മാത്രമേ ജനലഴികളിലൂടെ ഈ കാഴ്ചകൾ എന്റെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞൊള്ളൂ. എപ്പോഴത്തെയും പോലെതന്നെ ഈ തവണയും എന്റെ ഫോണിലെ ക്യാമറ കണ്ണുകൾ അടച്ചുതുറന്നു, പലപ്രാവശ്യം. ഞാൻ ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നതു കണ്ടിട്ടാണെന്നു തോന്നുന്നു പാട്ട് കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന പെണ്‍കുട്ടി എന്നെ നോക്കി. ചെറിയൊരു ചമ്മലോടെ ഞാൻ ഫോണ്‍ എടുത്തുവച്ചു. പരീക്ഷ എഴുതാൻ പോവുകയാണെങ്കിലും എനിക്കിതൊരു വിനോദയാത്ര തന്നെ ആണെന്ന് ആ പെണ്‍കുട്ടിക്ക് അറിയില്ലല്ലോ!

ഒരു ദീർഘദൂരഓട്ടക്കാരനെപോലെ വിശ്രമമില്ലാതെ മുന്നോട്ടു പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന തീവണ്ടിയുടെ വേഗം കുറയുന്നതായി തോന്നി. സാവധാനം കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു സ്റ്റേഷനിൽ അല്ലാത്ത എവിടെയോ അതു നിന്നു. ഒരു തീവണ്ടിക്കു കടന്നുപോകുവാൻ വഴിമാറി കൊടുക്കുന്നത് നമ്മുടെ തീവണ്ടികൾക്ക് പുത്തരിയല്ലല്ലോ. പക്ഷെ രണ്ടിലധികം പാളങ്ങളുള്ള ഈ സ്ഥലങ്ങളിൽ അതിനു സാധ്യതയില്ല. എങ്കിലും എന്തെങ്കിലും കാരണം കാണും എന്നു ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടു അധികമായില്ലാത്ത സമയത്തെയും പഴിച്ചു ഞാൻ അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു.

നിശ്ചലമായ പാളങ്ങളിൽ സമയത്തിന്റെ ചക്രങ്ങൾക്ക് വേഗം കൂടുന്നതായി തോന്നുന്നു. അഞ്ച്.... പത്ത്... ഇരുപത്... മിനിറ്റുകളുടെ സ്റ്റേഷനുകൾ ഓരോന്നായി പിന്നിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷെ ഈ തീവണ്ടിക്കു അനക്കമൊന്നും ഇല്ല. സ്റ്റേഷനിൽ ഒന്നും അല്ല നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നതും.
ഞാൻ സമയം നോക്കി. പരീക്ഷകേന്ദ്രത്തിൽ എത്തണമെങ്കിൽ പാലക്കാട്‌ എത്തിയ ശേഷം വീണ്ടും ബസിൽ യാത്ര ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. ആലത്തൂർ എന്ന സ്ഥലത്താണ്. ഞാൻ സീറ്റിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു കമ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെ വാതിലിൽ ചെന്ന് പുറത്തേക്കു നോക്കി. പലരും പുറത്തിറങ്ങി നില്ക്കുന്നുണ്ട്. കൂടുതലും പരീക്ഷക്ക്‌ പോകുന്നവർ തന്നെ എന്ന് തോനുന്നു. സമയത്തിന്റെ വില ഈ സമയം ഏറ്റവും അറിയുന്നത് അവർക്കാണല്ലോ!
ഞാനും പതുക്കെ പുറത്തിറങ്ങി. ആദ്യം കണ്ട ആളിനോട്‌ കാര്യം തിരക്കി, അറിയില്ല എന്നായിരുന്നു ഉത്തരം. റെയിൽവെയും ഉദ്യോഗസ്ഥരെയും എന്തൊക്കെയോ ചീത്തവിളിച്ചു കൊണ്ടു അയാൾ കമ്പാർട്ട്മെന്റിലേക്കു തിരികെ പോയി.
ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി. വീടുകൾ ഒന്നും അധികം ഇല്ലാത്ത ഒരു പ്രദേശത്താണ് തീവണ്ടി നിർത്തിയിരിക്കുന്നത്. കുറച്ചു മാറി വയലുകൾ കാണാം. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ചെറുതണലുകൾ വിരിക്കുന്ന കരിമ്പനകൾ. വയലുകൾക്കപ്പുറം വീണ്ടും തിങ്ങി നിറഞ്ഞ പച്ചപ്പ്‌.
സമയച്ചക്രങ്ങൾക്ക് വിശ്രമമില്ലല്ലോ! ഏതാണ്ട് ഒരു മണിക്കൂറോളമായി ട്രെയിൻ നിർത്തിയിട്ടിട്ട്. ആരൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്, സിഗ്നൽ തകരാറ് ആണെന്ന്. ചിലർ വയലുകൾക്ക് നേരെ നടക്കുന്നതു കാണാം. ഈ വണ്ടിയിലെ യാത്രക്കാരാണ്. ഒരു പക്ഷെ മടുത്തിട്ട് അടുത്ത വഴി തേടി പോവുകയായിരിക്കാം അവർ. അടുത്തു വന്ന ഒരാളോട് ഞാൻ വിവരങ്ങൾ തിരക്കി.

"ട്രെയിൻ ഇപ്പോഴൊന്നും പോകുന്നമട്ടില്ല, ഇത് ആലത്തൂർ എന്നാ സ്ഥലമാണ്‌. കുറച്ചു വടക്കോട്ട്‌ നടന്നാൽ ഹൈവേ എത്തും. അവിടുന്നു പാലക്കാടിനു ബസ്‌ കിട്ടുമായിരിക്കും"
ഒരു നിമിഷം ഞാൻ അമ്പരന്നു, ആലത്തൂർ!!! എന്റെ പരീക്ഷകേന്ദ്രം അവിടയല്ലേ...അടുത്തനിമിഷം ഞാൻ നേരെ കമ്പാർട്ട്മെന്റിലേക്കു കുതിച്ചു. ബാഗ്‌ എടുത്തു. എത്രയും വേഗം പോയാൽ മതിയെന്നായി.
ആ കമ്പാർട്ട്മെന്റിൽ ഉള്ളവരെല്ലാം അപ്പോഴും പ്രതീക്ഷയോടെ തന്നെ അവിടെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
പോകുന്നകണ്ട് കാര്യം ചോദിച്ച ആളോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു "ഇതെപ്പോൾ പോകും എന്നറിയില്ല, ഇവിടെ അടുത്താണ് ഹൈവേ. കുറച്ചു ദൂരം നടന്നാൽ മതി. അവിടെ എത്തിയാൽ വണ്ടി ബസ്‌ വല്ലതും കിട്ടും". എല്ലാവരോടുമായാണ് ഞാൻ അത് പറഞ്ഞത്.
ഒരു പെണ്‍കുട്ടി അപ്പോൾ ചോദിച്ചു "ട്രെയിനിനു എന്താ പറ്റിയത്?"
"ഇല്ല, അറിയില്ല".ഞാൻ പറഞ്ഞു.
അവൾ കൂടെയുള്ള പെണ്‍കുട്ടിയുമായി സംസാരിക്കുന്നതു കണ്ടു കൊണ്ട് ഞാൻ അവിടെ നിന്നും പോകാൻ തുടങ്ങി. പാട്ട് കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയാവട്ടെ എന്നെ നോക്കിയശേഷം വാച്ചിലേക്ക് നോക്കുന്നതു കണ്ടു. അവൾ വീണ്ടും പാട്ടിന്റെ വഴിയെ പോകുന്നതായി തോന്നി.
പരീക്ഷക്കു പോകുന്നവർക്കല്ലേ ഈ യാത്രയിൽ തിരക്കൊള്ളൂ.. ആത്മഗദത്തോടെ ഞാൻ തീവണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വയലിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി മുമ്പേ പോയവരുടെ പുറകെ നടന്നു.

മൂന്ന്:
നട്ടുച്ച വെയിലാണ്. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കുട വിരിച്ചു നില്ക്കുന്ന കരിമ്പനകൾ മാത്രമേ തണലിനായിട്ടോള്ളൂ ചുറ്റിലും. പക്ഷെ വിശ്രമിച്ചിരിക്കാൻ സമയമില്ലല്ലോ. മാത്രമല്ല കുറച്ചു ദൂരമല്ലേ പോകേണ്ടതോള്ളൂ. വയലിന്റെ ഇടയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന തോടിന്റെ ഓരം ചേർന്ന് ഞാൻ മുമ്പോട്ടു നടന്നു. ഉച്ചവെയിലിൽ തോട്ടിലെ വെള്ളം ഒരു വെള്ളിപ്പട്ടുപോലെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതിൽ പതിച്ച നിഴൽഛായയിൽ നീന്തിതുടിക്കുന്ന പരൽമീനുകളെ കാണാം. വിളഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന നെൽക്കതിരുകളിൽ, ചുരമിറങ്ങി വീശുന്ന പാലക്കാടൻ കാറ്റിന്റെ അലകൾ തീർക്കുന്ന മർമ്മരങ്ങലും കേൾക്കാം. ആസ്വദിച്ചു നിൽക്കുവാൻ നേരമില്ലാത്തതിനാൽ എന്റെ കാലുകൾക്ക് വേഗം കൂടി കൊണ്ടിരുന്നു.
എനിക്കു മുമ്പിലായി കുറച്ചുമാറി ഒന്നുരണ്ടു ആളുകൾ നടന്നു പോകുന്നുണ്ട്, പുറകിലും ദൂരെനിന്നും ആളുകൾ വരുന്നുമുണ്ട്. ഞാൻ ഒന്നുകൂടി പുറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. തീവണ്ടി അപ്പോഴും അവിടെ തന്നെ കിടക്കുകയാണ്, ഇര വിഴുങ്ങിയ പാമ്പിനെ പോലെ ചലിക്കാനാവാതെ...
പത്തുമിനുട്ടെങ്കിലും നടന്നുകാണും. വണ്ടികളുടെ ഇരമ്പലും ഹോണ്‍ മുഴക്കുന്നതും കേട്ടുതുടങ്ങി. ശാന്തമായ ഈ പ്രകൃതിക്ക് അതൊരു അലോസരമായിരുന്നെങ്കിലും ഞങ്ങൾക്കത് പ്രതീക്ഷനിറഞ്ഞ ഉത്തരങ്ങളായിരുന്നു. നടന്നു ചെല്ലുംതോറും റോഡ്‌ കാണാറായി. വാഹനങ്ങൾ പോകുന്നതും കണ്ടുതുടങ്ങി. നേരത്തെ എത്തിയവർ വരുന്ന വണ്ടികൾക്കൊക്കെ കൈകാണിക്കുന്നത് കണ്ടു. ചിലതൊക്കെ നിർത്തുന്നുണ്ട്.
എനിക്ക് അവിടെനിന്നും രണ്ടു കിലോമീറ്ററോളം സഞ്ചരിക്കണം, പരീക്ഷാകേന്ദ്രമായ സ്കൂളിലെത്താൻ. അടുത്തുകണ്ടൊരു കടയിൽ ചോദിച്ചറിഞ്ഞതാണത്. എതെങ്കിലും ഓട്ടോറിക്ഷ കിട്ടുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ ഞാൻ ഹൈവേയിലൂടെ മുന്നോട്ടു തന്നെ നടന്നു.

നാല്:
തീപിടിച്ച ഉച്ചവെയിലിൽ കിതച്ചു ഓടിയെത്തി, ഇരമ്പിനിന്ന ഓട്ടോറിക്ഷയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഞാൻ സ്കൂൾ മുറ്റത്തു കൂടി നടന്നു. സന്ധ്യക്കു കൂടുകളിലേക്ക്‌ മടങ്ങിപ്പോകുന്ന പക്ഷിക്കൂട്ടങ്ങളെപ്പോലെ കുട്ടികൾ കൂട്ടമായി പുറത്തേക്കു പോകുന്നു. പരീക്ഷ കാരണം സ്കൂൾ ഉച്ചവരെയേ ഉള്ളു. പരീക്ഷക്കു വന്നവർ പലസ്ഥലങ്ങളിലായി നിൽക്കുന്നതു കാണാം. ഇനിയും അരമണിക്കൂർ കൂടിയുണ്ട് പരീക്ഷ തുടങ്ങാൻ. നേരത്തെ എത്തിയ ആശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ നോട്ടീസ് ബോർഡിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. രജിസ്റ്റർ നമ്പർ നോക്കി എനിക്കിരിക്കേണ്ട മുറി കണ്ടെത്തി.
മുറിയിൽ പലരും സ്ഥാനം പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു ബഞ്ചിൽ രണ്ടുപേർ വീതമാണ്. എന്റെ സീറ്റിൽ ഒരാൾ എത്തിയിട്ടില്ല എന്ന് തോനുന്നു. മൊബൈൽ ഫോണും മറ്റും പരീക്ഷാഹാളിൽ ഉപയോഗിക്കുവാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ അതെല്ലാം ബാഗിലാക്കി മുറിയുടെ ഒരു മൂലയിൽ കൊണ്ട് പോയി വച്ച് ഞാൻ സീറ്റിൽ വന്നിരിന്നു.

ഒരു പഴയ ക്ലാസ്സ്മുറി ആയിരുന്നു അത്. പഴയ ബഞ്ചുകൾ, ഡെസ്ക്കുകൾ, അഴുക്കു പിടിച്ച ചുമരുകൾ, എഴുതിയെഴുതി നിറം മങ്ങിയ ബോർഡ്‌. അധ്യാപകർ പറഞ്ഞുകൊടുത്ത വിജ്ഞാനാക്ഷരങ്ങൾ പലയാവർത്തി എഴുതി മനഃപ്പാഠമാക്കിയ വിദ്യാർത്ഥിയേപ്പോലെ, എഴുതിപ്പതിഞ്ഞ ചോക്കുകണങ്ങൾ ആ കറുത്തപ്രതലത്തിൽ അവശേഷിച്ചിരുന്നു. വളർന്നു വരുന്ന തലമുറയുടെ സർഗ്ഗവാസനകളുടെ പ്രതിഫലനം എന്നവണ്ണം പലതരം കലാസൃഷ്ടികൾ അഴുക്കുപിടിച്ച ചുമരുകൾക്കു അലങ്കാരമായി. കൗമാരത്തിന്റെ പ്രണയസ്മാരകങ്ങൾക്ക് നിറം പിടിപ്പിക്കുന്ന യുവ "ഷാജഹാൻമാരുടെയും മുംതാസുമാരുടെയും" പേരുകളും അതേ ചുമരുകളിൽ തന്നെ കൊത്തിവച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ പ്രതിഫലനങ്ങൾ ഡെസ്കുകളിലും കാണാം. ഇതൊരു വസന്തമാണ്‌. അറിവിന്റെ, സംസ്കാരത്തിന്റെ, സൗഹൃദത്തിന്റെ, പ്രണയത്തിന്റെ, കലകളുടെ സുഗന്ധം പേറുന്ന, കൗമാരങ്ങളുടെ വസന്തം. ഒരുവേള പഴയ സ്കൂൾ ജീവിതത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിൽ തളിരിടുന്നു എന്നു തോന്നിയ നിമിഷത്തിലാണ് ഇടനാഴിയിലെ മണിയടി ശബ്ദം കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിയത്.

ഈ സ്കൂളിലെ തന്നെ അദ്ധ്യാപകൻ ആയിരിക്കണം, പുഞ്ചിരിച്ച മുഖത്തോടെ മുറിയിലേക്കു കടന്നു വന്നു. പരീക്ഷക്കു വേണ്ട നിർദ്ദേശങ്ങളും എഴുതുവാനുള്ള ഉത്തരകടലാസും ഓരോരുത്തർക്കും കിട്ടി. അപ്പോഴേക്കും ഒന്നുരണ്ടു പേരുകൂടി ഓടിക്കിതച്ചു മുറിയില്ലേക്കു കടന്നുവന്നു. ഒരുപക്ഷെ ദൂരെ നിന്നും വരുന്നവർ ആയിരിക്കും. ഞാൻ വന്ന തീവണ്ടിയിൽ ഉള്ളവർ ആണോ ആവൊ!!! പെട്ടെന്ന് തീവണ്ടിയുടെ കാര്യം മനസ്സിൽ വന്നു. അതു അവിടെനിന്നും പോയികാണുമോ???

"ഇവിടെ ഒപ്പ് ഇടുക". പരീക്ഷ എഴുതുന്നവരുടെ ലിസ്റ്റ് എന്റെ മുന്നിലേക്ക്‌ നീട്ടികൊണ്ട് അധ്യാപകൻ പറഞ്ഞു.
എല്ലാവരുടെയും ഫോട്ടോയും പേരും സ്ഥലവും അതിലുണ്ട്. ലിസ്റ്റ് ഞാൻ കയ്യിൽ വാങ്ങി. അദ്ദേഹം എന്റെ തിരിച്ചറിയൽ രേഖകളും രജിസ്റ്റർ നമ്പറും ശരിയാണോ എന്ന് പരിശോധിച്ചു.

പേരിനു നേരേ ഒപ്പിടുവാൻ പേപ്പറിൽ വിരലുകൾ ഓടിച്ചു നോക്കുമ്പോഴാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത്, എന്റെ തൊട്ടടുത്ത സീറ്റിൽ ഇരിക്കേണ്ടത് ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയാണ്. ഫോട്ടോ കണ്ട ഞാൻ, ഒരു നിമിഷം ഞെട്ടിപ്പോയി!! പാട്ടിന്റെ ലോകത്ത് ആരോടും മിണ്ടാതെ പുറംകാഴ്ചകളിൽ നിന്നും ഇമചിമ്മാതെ ഇരുന്നവൾ!! നിശബ്ദതയുടെ സ്വരാക്ഷരങ്ങൾ പൊഴിക്കുന്ന ചുണ്ടുകളും പ്രതീക്ഷയുടെ ചിരാതുകൾ തെളിഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി വന്നവൾ. അതെ, തീവണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോരുമ്പോൾ അവസാനം കണ്ട മുഖം തന്നെ അല്ലെ ഇത്.
ദൈവമേ!! എന്തുപറ്റിയിരിക്കും അവൾക്ക്?? ഒരു പക്ഷെ ട്രെയിൻ അവിടെ തന്നെ കിടക്കുകയാവാം, അല്ലെങ്കിൽ വൈകിയതിനാൽ എത്തിപ്പെടാൻ പറ്റാത്തതാവാം. ചിലപ്പോൾ ഇപ്പോൾ തന്നെ ഓടി കയറി വരുമായിരിക്കും. ഒറ്റക്കായിരുന്നതിനാലാവാം ആരോടും സംസാരിക്കാതിരുന്നതും ട്രെയിനിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി പോരാതിരുന്നതും. എന്റെ ചിന്തകൾ പറക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇടനാഴിയിൽ വീണ്ടും മണി മുഴങ്ങി. പരീക്ഷ ആരംഭിക്കുവാൻ ആണ് അത്. അധ്യാപകൻ ചോദ്യപേപ്പർ വിതരണം ചെയ്തു തുടങ്ങി.

അഞ്ച്:
അസ്തമയകിരണങ്ങളേറ്റു പാലക്കാടൻ മണ്ണ് വീണ്ടും സുവർണ്ണനിറമായി. ചുവന്നു തുടുത്ത ആകാശപശ്ചാത്തലത്തിൽ കരിമ്പനകൾക്ക് കറുപ്പുനിറം കൂടിക്കൂടി വന്നു. ഇളംകാറ്റുവീശുന്ന ഭൂമികയുടെ നടുവിലൂടെ കനം കൂടിവരുന്ന മകരമഞ്ഞിനെ വകഞ്ഞുമാറ്റി തീവണ്ടി കുതിക്കുകയാണ്. ഇത് മടക്കയാത്രയാണ്‌. തൃപ്തിപ്പെടാത്ത മനസ്സുമായൊരു മടക്കം. വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിച്ചെത്തണം എന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ അത്രയധികം ഈ നാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുന്നു.
പക്ഷെ, എന്റെ കണ്മുന്നിളിപ്പോഴും ലക്ഷ്യത്തിലെത്താതെ പോയ ആ മുഖമാണ്. പരീക്ഷ എഴുതിതീർത്തത് എങ്ങിനെയെന്നു പോലും ഓർക്കുന്നില്ല. ഓരോ നിമിഷവും വാതിൽക്കൽ ഓടിക്കിതച്ചുവരുന്നൊരു കാലൊച്ച പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു ഇരുന്നത്. പക്ഷെ അതുണ്ടായില്ല. ആ പെണ്‍കുട്ടി എവിടെ പോയിരിക്കാം??? ഒരുപക്ഷെ പരീക്ഷ എഴുതാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ തിരിച്ചുപോയിരിക്കാം. ഒരുപാടു പ്രതീക്ഷകളോടെ എത്തിയതായിരിക്കില്ലേ? ആ തീവണ്ടിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പലർക്കും ഈ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ തന്നെ ഉണ്ടായിക്കാണും.ആരുടെയെങ്കിലും ഒരാളുടെ അശ്രദ്ധയോ കൈപ്പിഴവൊ, അതുമല്ലെങ്കിൽ യാദൃശ്ചികമായി സംഭവിച്ച മറ്റെന്തെങ്കിലും കാരണമാവാം ആ യാത്രക്കു തടസ്സം നേരിടാൻ കാരണം.
പുറംകാഴ്ച്ചകൾ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വെളിച്ചത്തിന്റെ ചൂട്ടു തല്ലിക്കെടുത്തി സൂര്യൻ ദൂരെ പച്ചപ്പിനു താഴേക്കുമറഞ്ഞു. തീവണ്ടിക്കു ചുറ്റും ഇരുട്ട് കനത്തു വരുന്നു.  വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കി ഞാനും ഇരുന്നു. ഒരുവേള ഉറക്കത്തിന്റെ മൂടുപടങ്ങൾ കണ്ണുകൾക്ക്‌ പുതപ്പായി മാറി.

പോക്കറ്റിൽ മൊബൈൽ ശബ്ദിക്കുന്ന കേട്ടിട്ടാണ് ഞാൻ ഉണർന്നത്. കൂട്ടുകാരനാണ്. ഞാൻ ഫോണ്‍ എടുത്തു.
"ഹലോ"
"ഡാ... നീ എവിടെത്തി? ഇന്ന് വരുന്നില്ലേ?" 
ഒരു നിമിഷം എന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ ഞാൻ പുറത്തേക്കു നോക്കി. തീവണ്ടി അപ്പോഴും നീങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്തു തരിശായി കിടക്കുന്ന വയലുകളാണ്. കുറച്ചുമുമ്പ് വരെയുണ്ടായിരുന്ന സമൃദ്ധിയുടെ കാലം പഴങ്കഥകൾ മാത്രമായ ഭൂമി. അതിനപ്പുറത്തു മരങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ. അതിനുമപ്പുറം നിറം മങ്ങിയ പശ്ചിമചക്രവാളത്തിലേക്കു ലയിക്കാനോരുങ്ങുന്ന അസ്തമയസൂര്യൻ. കെട്ടിടങ്ങൾ കണ്ടുപരിചയമുള്ളവ ആണെന്നു ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. തീവണ്ടി കോട്ടയത്തേക്ക് അടുക്കുകയാണ്.
എനിക്കു ശബ്ദമിടറി. മറുതലക്കൽ നിന്നും വീണ്ടും.
"ഹലോ"
"ഞാൻ കോട്ടയം എത്താറായി" ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു ഞാൻ പറഞ്ഞു.
"നീ വിളിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ കുറച്ചു തിരക്കിലായിരുന്നു, അതാ പെട്ടെന്ന് ഫോണ്‍ വച്ചത്. നീ നാളെ എപ്പോഴാ പരീക്ഷക്ക്‌ പോകുന്നെ? പാലക്കാട്‌ ആണെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്?". അപ്പുറത്തു നിന്നും വീണ്ടും.
"അതെ"
അറിഞ്ഞുകൊണ്ടാണോ അല്ലാതെയാണോ ആ ശബ്ദം പുറത്തുവന്നത് എന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലായില്ല. പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ അവൻ ചോദിച്ചതിനും പറഞ്ഞതിനും ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞുവോ എന്നും അറിയില്ല.
അതുവരെ കണ്ടതെല്ലാം നിറമണിയാത്തൊരു സ്വപ്നമായി തന്നെ തിരിച്ചറിയുവാൻ വീണ്ടും സമയമെടുത്തു. കരിമ്പനക്കൂട്ടങ്ങളിൽ ആർത്തുചിരിക്കുന്ന പാലക്കാടൻ കാറ്റുപോലൊരു ദിവാസ്വപ്നം. ചുരമിറങ്ങുന്ന കാറ്റിൽ കരിമ്പനകൾ തലയാട്ടി ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നത് അപ്പോഴും കാതുകളിൽ അവശേഷിച്ചിരുന്നു. തീവണ്ടി സാവധാനം സ്റ്റേഷനിലേക്ക് എത്തിനിന്നു.

******


പിൻകുറിപ്പ്‌: സിഗ്നൽ തെറ്റിച്ച തീവണ്ടി അടിയന്തിര ഉത്തരവ് പ്രകാരം തടഞ്ഞു. വണ്ടി വൈകിയതുമൂലം പി.എസ്.സി പരീക്ഷക്കു പോയവർ വലഞ്ഞു. പരീക്ഷക്കു ഹാജരാവാനാകാതെ പലരും തിരിച്ചു പോയി. (മാതൃഭൂമി-തൃശൂർ-05.01.2014)